خوش‌ترين حال انسان ، حال آزادى و حريت از بت‌هاى درونى و بيرونى است و اين حال به دست نمىآيد ، مگر با دنبال كردن خط با عظمت معرفت . معرفت به اين‌كه در دار وجود ، اصالت از خداست و بقيهء موجودات چه غيبى و چه شهودى نمودى بيش نيستند و هيچ كدام اصالت ندارند ، چه رسد به اين‌كه دست وجود خويش را به پرستش سنگ و چوب يا يك ظالم ستمگر يا حيوانى همانند گاو و گوساله آلوده و نجس كند ! ! معرفت به اين‌كه در دار حقيقت فقط و فقط حق مطلب خداست و كل موجودات سايه و تجلى اسما و صفات او هستند و حيثيتى مستقل ندارند . معرفت به اين‌كه او اگر بخواهد وجود موجود اثر مىبخشد و اگر نخواهد از هيچ موجودى ، اثرى ظاهر نمىشود . اگر تيغ عالم بجنبد زجاى * نبرد رگى گر نخواهد خداى برد كشتى آنجا كه خواهد خداى * اگر جامه بر تن درد ناخداى معرفت به اين‌كه وجود مقدس حضرت او ، موجودات و به خصوص جنس انسان را در اين صفحهء پهناور هستى ، سرخود و عبث رها نكرده ، بلكه حكمت بالغهء او اقتضا كرده كه هر موجودى براى ظهور آثار وجوديش در چهارچوب شرايط و مقررات خداوندى باشد . و اين چهارچوب و شرايط در كنار حيات انسان عبارت از كتاب و نبوت و امامت و فقاهت است . معرفت به اين‌كه اين دنياى چند روزه بىاعتبار و كم ارزش پايان حيات نيست ، بلكه اين زندگى محدود اگر مطابق با روش انبيا و قواعد قرآن و سنت امامان عليهم السلام و فقه فقيهان پايه‌گذارى شود ، مقدمه‌اى براى پديد آمدن سعادتى ابدى در جهان بعد است كه جهانى جاويدانى و هميشگى است .